Wczoraj uświadomiłam sobie, że bardzo zaniedbałam to miejsce. Pracowałam na moim małym, internetowym poletku kilka lat, a od kilku miesięcy całkowicie odpuściłam. Chociaż każdego dnia myślę o tym, że już we wtorek (bo poniedziałek nigdy nie jest dobrym początkiem), najpóźniej w czwartek, ostatecznie w sobotę zajmę się nim na nowo.
Niestety, podobnie jak moje mięśnie na brzuchu, tak i blog, pozostają mocno zaniedbane. Standardowo mogę tłumaczyć się brakiem czasu do zdjęć, bla bla bla... Właściwie jedynym akceptowalnym wytłumaczeniem jest fakt, że obecnie, z twarzy, przypominam Indiankę spaloną na prerii, bo #blonzobowiązuje i nie zabrałam do Sopotu ani grama kremu z SPF.
Dlaczego piszę o Sopocie? Bo dzięki mojej pracy miałam okazję poznać kolejnych twórców polskiej blogosfery, którzy swoim entuzjazmem i zaangażowaniem zarażają. Energia, jaką przejęłam od 32 osób wyzwoliła kolejną chęć ogarnięcia się na tyle, by na nowo podnieść rękawicę rzuconą przez codzienność i pisać. A jak wrócę z kolorem skóry do poziomu "nie-czerwona" to również wrzucać zdjęcia.
Dodam tylko, że marzyłam o tym, by mieć możliwość organizacji tak świetnej imprezy, jak w minionych dniach w Sopocie. Pomimo spalenia przez słońce (nieprzypadkowo mój ulubiony drink, serwowany na kolacji nosił nazwę "za dużo słońca"), potwornego bólu zatok i zrobienia ponad 10 km pieszo, energia, jaką mam teraz w sobie, daje mi siłę do dalszych działań.
Lubię swoje życie.
Strasznie to proste, może płytkie, ale lubię.
Na koniec ja, mała kluseczka w pracy. Tak, przytyłam. Tak, 5 kg.
Mogłam założyć moją genialną czapkę od BohoZone, ale została w pokoju w Sheratonie.
# nie zdążyłam jej zabrać. Najgorzej...
sMiriam
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą blondzobowiazuje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą blondzobowiazuje. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 11 czerwca 2015
Pocahontas. Bez filtra
Etykiety:
acer,
black and white,
bloggers,
blond,
blondzobowiazuje,
goldengirl,
handm,
inspiracja,
Kraków,
KRK,
onlyblondie,
parfois,
photo,
smile!,
sMiriam,
Sopot,
spf
wtorek, 30 grudnia 2014
To był dobry rok!
Rok 2014 był dla mnie niesamowicie istotny. Kilka dni temu uświadomiłam sobie, że w ciągu tych 12 miesięcy bardzo dużo zmieniło się w moim życiu. Po ponad 7 latach uwolniłam uśmiech ze stalowego uścisku aparatu. Praca "Luksus w reklamie" i jej obrona dały mi tytuł magistra Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej UJ, z wyróżnieniem. Kilka dni po obronie znalazłam pracę, którą lubię.
Po ponad 6 latach szczęśliwego związku, 4 konkubinatu, stałam się narzeczoną. Nadal uwielbiam Wiedeń, teraz jeszcze bardziej.
Ten kończący się rok, był bardzo dobry. Boję się prosić o więcej w przyszłym, dlatego życzę sobie, by 2015 po prostu utrzymał poziom. A jeśli zasługuję lub zapracuję na więcej - otwieram ramiona na kolejne powody do szczęścia!
A teraz subiektywny ranking wpisów i zdjęć z minionego roku:
Styczeń: Byłam jeszcze całkiem aktywną blogerką. 9 wpisów w miesiąc doskonale tego dowodzą.
Np. Amazing bag - to sprawdzenia tutaj
Plus jedno z moich ulubionych zdjęć, z wpisu Little black lace dress
Luty:
Na szczęście nie mam zdjęć, ale w lutym 2014 roku pierwszy (i chyba ostatni) raz w życiu zaczęłam opijać zdany egzamin przed południem. Skończyło się na kac - macu o godzinie 16. Na szczęście z tych nieco wstydliwych chwil nie ma toforelacji.
W lutym dałam też upust i pokazałam, jak uwielbiam futerka i czaszki, szczególnie razem.
Marzec: ostatni semestr na studiach, sporo pracy nad magisterką, godziny przegadane z bliskimi. To był też czas, gdy Szpilki w Krakowie były na porządku dziennym.
Kwiecień: coraz mocniej czułam na karku oddech kończących sie studiów. Jednak kwiecień kojarzę też z bardzo przyjemnym spotkaniem - wtedy zaczęła się historia Miriam + Kuba. Ale o tym w sierpniu;) W kwietniu się trochę stroiłam - w Fascynacje ...
Maj: kwitły kasztany i było zimno. Widzieliście kogoś w futerku w maju? No to patrzcie! Poza tym w maju siedziałam w Jagiellonce (to taka biblioteka, nie knajpa) i studiowałam mądre teksty o seksualizacji w reklamie, kulturze konsumpcji, by w końcu kupić kilka podręczników o luksusie w reklamie i reklamie w luksusie i dalej cisnąć te trzy litery przed nazwskiem.
Później zrobiło się ciepło, a ja zaczęłam uśmiechać promiennie, jak nigdy wcześniej. Po 7 latach, 3 miesiącach i 20 dniach zdjęłam aparat ortodontyczny. Kiedyś opiszę, dlaczego tak długo to trwało, ale mój nowy uśmiech wymagał dobrej oprawy!
Czerwiec: siema, jestem magistrem. Z wyróżnieniem. Ale wpis z tą stylówką zrobię chyba dopiero na rocznicę;) Zdjęcie starym smartfonem, ale w końcy pics or didn't happened
Lipiec: Kilka dni po obronie wysłałam CV do jednej z krakowskich agencji PR. Po pierwszej rozmowie przestałam wysyłać do innych firm. Po 3 tygodniach zaczęłam pracę, do której nadal wychodzę rano z uśmiechem. Ale nie maluję ust na tak ciemny kolor jak na tych zdjęciach. I zęby nie są już tak białe (chyba, że poszaleję z retuszem, ale to miała być moja mała tajemnica).
Sierpień: najważniejszy miesiąc minionego roku! Wiedeń - miasto miłości, fajek i spacerów. Moje urodziny zakończone wsunięciem na palec najpiękniejszego pierścionka na świecie. Viennas story - najpiękniejszy post na tym blogu. Nigdy nie przypuszczałam, że rozpłaczę się w czasie oświadczyn, ale pękłam i zamiast romantycznego pocałunku było szukanie chusteczek. Bravo! BTW, pierścionek z brylantem? Spoko, ale ja mam z trzema! ;)
Poza tym w sierpniu pamiętej, wear white, babe! i mieść się w spódnicę sprzed 10 lat. LOL
Keep calm and... świętuj! A, w tej sukience mogłabym iść do ślubu. #Tylkomini!
Wrzesień, październik- jedno słowo: #dorosłość.
Listopad: #blondzobowiązuje. ZAWSZE!
A w grudniu zmieniłam swoje życie!
Udanego Sylwestra i dużo uśmiechu w 2015!
SMIRIAM
środa, 29 października 2014
Wyznania
Pamiętacie ten wpis? (o, właśnie ten!)
W czasie czytania polecam włączyć ten utwór.
OK, minęło 19 dni. Złamałam się i poszłam na tę magiczną wagę, któa oblicza poziom tłuszczu, wody, mięśni i innych istotnych elementów ciała.
I co? I dalej mam niedowagę.
Nadal mój wiek biologiczny wskazuje 12 lat.
Jestem trochę odwodniona.
Mam niedobór tkanki tłuszczowej.
Przytyłam 1,4 kg. W mięśniach.
Spaliłam 0,5% tkanki tłuszczowej.
Mam do każdego dania dodawać łyżkę oliwy i jeść orzechy.
Nadal nie jem śniadań.
Od 10 października nawet nie pomyślałam o chipsach.
Nie dostarczam swojemu organizmowi minimum wartości kalorycznych. Bardzo źle!
Wypijam 0,5 l wody na treningu i tyle samo w ciągu dnia. W sumie 1 litr, miały być dwa.
Ani raz nie przygotowałam obiadu do pracy.
Pijam 1 - 1,5 szklanki pepsi dziennie. Sukces.
Jadam 3 - 4 posiłki dziennie (o ile jabłko zaliczamy do posiłków).
3 - 4 razy w tygodniu jem coś smażonego lub fast foodowego. To źle.
Puls spoczynkowy - nie znam. Ale wysiłkowy po 5 treningach zaczął się normować (ok. 155 HR)
Więcej grzechów nie pamiętam.
--
Uzewnętrzniam się, bo każdego dnia prowadzę z samą sobą małą walkę. Ciągle z tyłu głowy cichy głos podpowiada mi, że przecież nie muszę AŻ tyle jeść. Taki mały demon przeszłości, który blokuje możliwość zjedzenia w nocy, po treningu. Pierwszy posiłek koło 10 - 11, a na nogach jestem od 7. Obiad? czasem. Kolacja - z 5 razy w czasie ostatnich 2 tygodni. Każdego wieczoru zajęcia, trening albo spotkanie.Moc obrotów, choć najważniejsze wydarzenia dopiero przede mną.
Nieco zawiodłam. Samą siebie. Byłam przekonana, że w niecałe 3 tygodnie wypracuję więcej mięśni. W stosunku do masy ciała już mam ich za dużo. Dziwne.
Patrzę w lustro: w domu, mieszkaniu, windzie, na siłowni. Powoli przekonuję się, że jednak jestem szczupła. Nawet bardzo. Ale za chwilę widzę te pełniejsze uda i na nowo mam ochotę biec na którąś z maszyn. Ale nie, walczę.
Idę na siłowni na zajęcia w grupie i widzę, że niektóre ćwiczenia lecą bez problemów, a przy innych pokracznie wywijam nie tą nogą co trzeba, albo biorę za dużą piłkę i nie mogę wykonać połowy serii.
Walczę. Złoszczę się w sobie, ale nie poddaję.
Każda wizyta w siłowni kończy się rozciąganiem. Ból pleców chwilami zdaje się ustępować. Mamy progres, choćby na moment, choćby niewielki.
I tak sobie trwam, w tej październikowej, krakowskiej mgle. Każdego dnia przekonując się, jak trudno zniszczyć demony przeszłości.
Ale walczę.
sMiriam
wtorek, 30 września 2014
Cappucino and grumpy face
Etykiety:
agart,
bag,
beige,
bershka,
black,
black and gold,
blondzobowiazuje,
dress,
goldengirl,
jacket,
KRK,
Kubaa,
morgan,
real leather,
shoes,
sisley,
sMiriam,
vero moda
Subskrybuj:
Posty (Atom)



